Ont – bloesemingen van Pieter

De blozende konen wiegen zacht rose boven de golven
van jong frishelder knapperig wuivend lentekind
Teer zo teer trekt de geur aan mijn neus in de wind
Ik hang bedwelmd aan de borst van deze kolvende overdaad

De lucht hangt helblauw in felle stralen boven Champs des Cortils
Een decor, waarop de stilte geprojecteerd tot het diepste zijn
Niets is zo verrukkelijk dan de reuk van aardegrond en gras zo rein
overstelpt met zoenen die mij zovele schone jonkvrouwen uitnodigen laat

En zie ik in de diepte van de vallei de altijd verstilde rustplek
Een zekerheid van thuiskomen na een lange reis langs bomen
Appels, peren, kersen en kwee in tule rokken van wit en roos

En zie ik in de diepte van mijn ziel de altijd verstilde bronplek
Een immer aanwezige kracht die enkel op het blauwe doek wil tonen
Dit eeuwige, dit heilige Cortils zich scheppend van wat het koos.

Gratien-ne 2017

Geplaatst in Algemeen.